83 πολυστεφὴς ὧδ’ εἷρπε παγκάρπου δάφνης .
Οἰδίπους
84 τάχ’ εἰσόμεσθα ʹ ξύμμετρος γὰρ ὡς κλύειν .
85 ἄναξ , ἐμὸν κήδευμα , παῖ Μενοικέως ,
86 τίν’ ἡμὶν ἥκεις τοῦ θεοῦ φήμην φέρων ;
Κρέων
87 ἐσθλήν ʹ λέγω γὰρ καὶ τὰ δύσφορ’ , εἰ τύχοι
88 κατ’ ὀρθὸν ἐξελθόντα , πάντ’ ἂν εὐτυχεῖν .
Οἰδίπους
89 ἔστιν δὲ ποῖον τοὔπος ; οὔ τε γὰρ θρασὺς
90 οὔ τ’ οὖν προδείσας εἰμὶ τῷ γε νῦν λόγῳ .
Κρέων
91 εἰ τῶνδε χρῄζεις πλησιαζόντων κλύειν ,
92 ἕτοιμος εἰπεῖν , εἴτε καὶ στείχειν ἔσω .
Οἰδίπους
93 ἐς πάντας αὔδα ʹ τῶνδε γὰρ πλέον φέρω
94 τὸ πένθος καὶ τῆς ἐμῆς ψυχῆς πέρι .
Κρέων
95 λέγοιμ’ ἂν οἷ’ ἤκουσα τοῦ θεοῦ πάρα .
96 ἄνωγεν ἡμᾶς Φοῖβος ἐμφανῶς ἄναξ
97 μίασμα χώρας , ὡς τεθραμμένον χθονὶ
98 ἐν τῇδ’ , ἐλαύνειν μη δ’ ἀνήκεστον τρέφειν .
Οἰδίπους
99 ποίῳ καθαρμῷ ; τίς τρόπος τῆς ξυμφορᾶς ;
Κρέων
100 ἀνδρηλατοῦντας φόνῳ φόνον πάλιν
101 λύοντας , ὡς τόδ’ αἷμα χειμάζον πόλιν .
Οἰδίπους
102 ποίου γὰρ ἀνδρὸς τήνδε μηνύει τύχην ;
Κρέων
103 ἦν ἡμίν , ὦναξ , Λάϊός ποθ’ ἡγεμὼν
104 γῆς τῆσδε , πρὶν σὲ τήνδ’ ἀπευθύνειν πόλιν .
Οἰδίπους
105 ἔξοιδ’ ἀκούων ʹ οὐ γὰρ εἰσεῖδόν γέ πω .
Κρέων
106 τούτου θανόντος νῦν ἐπιστέλλει σαφῶς