17.92 Πάτροκλόν θ’ , ὃς κεῖται ἐμῆς ἕνεκ’ ἐνθάδε τιμῆς ,
17.93 μή τίς μοι Δαναῶν νεμεσήσεται ὅς κεν ἴδηται .
17.94 εἰ δέ κεν Ἕκτορι μοῦνος ἐὼν καὶ Τρωσὶ μάχωμαι
17.95 αἰδεσθείς , μή πώς με περιστήωσ’ ἕνα πολλοί ·
17.96 Τρῶας δ’ ἐνθάδε πάντας ἄγει κορυθαίολος Ἕκτωρ .
17.97 ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός ;
17.98 ὁππότ’ ἀνὴρ ἐθέλῃ πρὸς δαίμονα φωτὶ μάχεσθαι
17.99 ὅν κε θεὸς τιμᾷ , τάχα οἱ μέγα πῆμα κυλίσθη .
17.100 τώ μ’ οὔ τις Δαναῶν νεμεσήσεται ὅς κεν ἴδηται
17.101 Ἕκτορι χωρήσαντ’ , ἐπεὶ ἐκ θεόφιν πολεμίζει .
17.102 εἰ δέ που Αἴαντός γε βοὴν ἀγαθοῖο πυθοίμην ,
17.103 ἄμφω κ’ αὖτις ἰόντες ἐπιμνησαίμεθα χάρμης
17.104 καὶ πρὸς δαίμονά περ , εἴ πως ἐρυσαίμεθα νεκρὸν
17.105 Πηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ · κακῶν δέ κε φέρτατον εἴη .
17.106 εἷος ὁ ταῦθ’ ὅρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸν
17.107 τόφρα δ’ ἐπὶ Τρώων στίχες ἤλυθον · ἦρχε δ’ ἄρ’ Ἕκτωρ .
17.108 αὐτὰρ ὅ γ’ ἐξοπίσω ἀνεχάζετο , λεῖπε δὲ νεκρὸν
17.109 ἐντροπαλιζόμενος ὥς τε λὶς ἠϋγένειος ,
17.110 ὅν ῥα κύνες τε καὶ ἄνδρες ἀπὸ σταθμοῖο δίωνται
17.111 ἔγχεσι καὶ φωνῇ · τοῦ δ’ ἐν φρεσὶν ἄλκιμον ἦτορ
17.112 παχνοῦται , ἀέκων δέ τ’ ἔβη ἀπὸ μεσσαύλοιο ·
17.113 ὣς ἀπὸ Πατρόκλοιο κίε ξανθὸς Μενέλαος .
17.114 στῆ δὲ μεταστρεφθεὶς ἐπεὶ ἵκετο ἔθνος ἑταίρων
17.115 παπταίνων Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱόν .
17.116 τὸν δὲ μάλ’ αἶψ’ ἐνόησε μάχης ἐπ’ ἀριστερὰ πάσης
17.117 θαρσύνονθ’ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι ·
17.118 θεσπέσιον γάρ σφιν φόβον ἔμβαλε Φοῖβος Ἀπόλλων ·
17.119 βῆ δὲ θέειν , εἶθαρ δὲ παριστάμενος ἔπος ηὔδα .
17.120 Αἶαν δεῦρο πέπον , περὶ Πατρόκλοιο θανόντος