Φειδιππίδης
1408 ἐκεῖσε δ’ ὅθεν ἀπέσχισάς με τοῦ λόγου μέτειμι ,
1409 καὶ πρῶτ’ ἐρήσομαί σε τουτί · παῖδά μ’ ὄντ’ ἔτυπτες ;
Στρεψιάδης
1410 ἔγωγέ σ’ εὐνοῶν τε καὶ κηδόμενος .
Φειδιππίδης
εἰπὲ δή μοι ,
1411 οὐ κἀμέ σοι δίκαιόν ἐστιν εὐνοεῖν ὁμοίως
1412 τύπτειν τ’ , ἐπειδήπερ γε τοῦτ’ ἐστ’ εὐνοεῖν τὸ τύπτειν ;
1413 πῶς γὰρ τὸ μὲν σὸν σῶμα χρὴ πληγῶν ἀθῷον εἶναι ,
1414 τοὐμὸν δὲ μή ; καὶ μὴν ἔφυν ἐλεύθερός γε κἀγώ .
1415 κλάουσι παῖδες , πατέρα δ’ οὐ κλάειν δοκεῖς ; [ ... ]
1416 φήσεις νομίζεσθαι σὺ παιδὸς τοῦτο τοὔργον εἶναι ·
1417 ἐγὼ δέ γ’ ἀντείποιμ’ ἂν ὡς δὶς παῖδες οἱ γέροντες ·
1418 εἰκὸς δὲ μᾶλλον τοὺς γέροντας νέους τι κλάειν ,
1419 ὅσῳπερ ἐξαμαρτάνειν ἧττον δίκαιον αὐτούς .
Στρεψιάδης
1420 ἀλλ’ οὐδαμοῦ νομίζεται τὸν πατέρα τοῦτο πάσχειν .