Ἠλέκτρα
1301 ἀλλ’ κασίγνηθ’ , ὧδ’ ὅπως καὶ σοὶ φίλον
1302 καὶ τοὐμὸν ἔσται τῇδ’ · ἐπεὶ τὰς ἡδονὰς
1303 πρὸς σοῦ λαβοῦσα κοὐκ ἐμὰς ἐκτησάμην ,
1304 κοὐδ’ ἄν σε λυπήσασα δεξαίμην βραχὺ
1305 αὐτὴ μέγ’ εὑρεῖν κέρδος · οὐ γὰρ ἂν καλῶς
1306 ὑπηρετοίην τῷ παρόντι δαίμονι .
1307 ἀλλ’ οἶσθα μὲν τἀνθένδε , πῶς γὰρ οὔ ; κλύων
1308 ὁθούνεκ’ Αἴγισθος μὲν οὐ κατὰ στέγας ,
1309 μήτηρ δ’ ἐν οἴκοις · ἣν σὺ μὴ δείσῃς ποθ’ ὡς
1310 γέλωτι τοὐμὸν φαιδρὸν ὄψεται κάρα .
1311 μῖσός τε γὰρ παλαιὸν ἐντέτηκέ μοι ,
1312 κἀπεί σ’ ἐσεῖδον , οὔ ποτ’ ἐκλήξω χαρᾷ
1313 δακρυρροοῦσα · πῶς γὰρ ἂν λήξαιμ’ ἐγώ ,
1314 ἥτις μιᾷ σε τῇδ’ ὁδῷ θανόντα τε
1315 καὶ ζῶντ’ ἐσεῖδον ; εἴργασαι δέ μ’ ἄσκοπα ·
1316 ὥστ’ εἰ πατήρ μοι ζῶν ἵκοιτο , μηκέτ’ ἂν
1317 τέρας νομίζειν αὐτό , πιστεύειν δ’ ὁρᾶν .
1318 ὅτ’ οὖν τοιαύτην ἡμὶν ἐξήκεις ὁδόν ,
1319 ἄρχ’ αὐτὸς ὥς σοι θυμός · ὡς ἐγὼ μόνη
1320 οὐκ ἂν δυοῖν ἥμαρτον · γὰρ ἂν καλῶς
1321 ἔσωσ’ ἐμαυτὴν καλῶς ἀπωλόμην .
Ὀρέστης
1322 σιγᾶν ἐπῄνεσ’ ὡς ἐπ’ ἐξόδῳ κλύω τῶν ἔνδοθεν χωροῦντος .