Ἄτοσσα
226 ἀλλὰ μὴν εὔνους γ’ πρῶτος τῶνδ’ ἐνυπνίων κριτὴς
227 παιδὶ καὶ δόμοις ἐμοῖσι τήνδ’ ἐκύρωσας φάτιν .
228 ἐκτελοῖτο δὴ τὰ χρηστά · ταῦτα δ’ , ὡς ἐφίεσαι ,
229 πάντα θήσομεν θεοῖσι τοῖς τ’ ἔνερθε γῆς φίλοις ,
230 εὖτ’ ἂν εἰς οἴκους μόλωμεν . κεῖνα δ’ ἐκμαθεῖν θέλω ,
231 φίλοι , ποῦ τὰς Ἀθήνας φασὶν ἱδρῦσθαι χθονός .
Χορός
232 τῆλε πρὸς δυσμαῖς ἄνακτος Ἡλίου φθινασμάτων .
Ἄτοσσα
233 ἀλλὰ μὴν ἵμειρ’ ἐμὸς παῖς τήνδε θηρᾶσαι πόλιν ;
Χορός
234 πᾶσα γὰρ γένοιτ’ ἂν Ἑλλὰς βασιλέως ὑπήκοος .
Ἄτοσσα
235 ὧδέ τις πάρεστιν αὐτοῖς ἀνδροπλήθεια στρατοῦ ;
Χορός
236 καὶ στρατὸς τοιοῦτος , ἔρξας πολλὰ δὴ Μήδους κακά .
Ἄτοσσα
237 καὶ τί πρὸς τούτοισιν ἄλλο ; πλοῦτος ἐξαρκὴς δόμοις ;
Χορός
238 ἀργύρου πηγή τις αὐτοῖς ἐστι , θησαυρὸς χθονός .
Ἄτοσσα
239 πότερα γὰρ τοξουλκὸς αἰχμὴ διὰ χεροῖν αὐτοῖς πρέπει ;
Χορός
240 οὐδαμῶς · ἔγχη σταδαῖα καὶ φεράσπιδες σαγαί .