Ἠλέκτρα
254 αἰσχύνομαι μέν , ὦ γυναῖκες , εἰ δοκῶ
255 πολλοῖσι θρήνοις δυσφορεῖν ὑμῖν ἄγαν .
256 ἀλλ’ ἡ βία γὰρ ταῦτ’ ἀναγκάζει με δρᾶν ,
257 σύγγνωτε · πῶς γὰρ ἥτις εὐγενὴς γυνή ,
258 πατρῷ’ ὁρῶσα πήματ’ , οὐ δρῴη τάδ’ ἄν ;
259 ἁγὼ κατ’ ἦμαρ καὶ κατ’ εὐφρόνην ἀεὶ
260 θάλλοντα μᾶλλον ἢ καταφθίνονθ’ ὁρῶ ·
261 ᾗ πρῶτα μὲν τὰ μητρός , ἥ μ’ ἐγείνατο ,
262 ἔχθιστα συμβέβηκεν · εἶτα δώμασιν
263 ἐν τοῖς ἐμαυτῆς τοῖς φονεῦσι τοῦ πατρὸς
264 ξύνειμι , κἀκ τῶνδ’ ἄρχομαι κἀκ τῶνδέ μοι
265 λαβεῖν θ’ ὁμοίως καὶ τὸ τητᾶσθαι πέλει .
266 ἔπειτα ποίας ἡμέρας δοκεῖς μ’ ἄγειν ,
267 ὅταν θρόνοις Αἴγισθον ἐνθακοῦντ’ ἴδω
268 τοῖσιν πατρῴοις , εἰσίδω δ’ ἐσθήματα
269 φοροῦντ’ ἐκείνῳ ταὐτὰ καὶ παρεστίους
270 σπένδοντα λοιβὰς ἔνθ’ ἐκεῖνον ὤλεσεν ,
271 ἴδω δὲ τούτων τὴν τελευταίαν ὕβριν ,
272 τὸν αὐτοέντην ἡμὶν ἐν κοίτῃ πατρὸς
273 ξὺν τῇ ταλαίνῃ μητρί , μητέρ’ εἰ χρεὼν
274 ταύτην προσαυδᾶν τῷδε συγκοιμωμένην ·
275 ἡ δ’ ὧδε τλήμων ὥστε τῷ μιάστορι
276 ξύνεστ’ , ἐρινὺν οὔτιν’ ἐκφοβουμένη ·
277 ἀλλ’ ὥσπερ ἐγγελῶσα τοῖς ποιουμένοις ,
278 εὑροῦσ’ ἐκείνην ἡμέραν , ἐν ᾗ τότε
279 πατέρα τὸν ἀμὸν ἐκ δόλου κατέκτανεν ,
280 ταύτῃ χοροὺς ἵστησι καὶ μηλοσφαγεῖ
281 θεοῖσιν ἔμμην’ ἱερὰ τοῖς σωτηρίοις .
282 ἐγὼ δ’ ὁρῶσ’ ἡ δύσμορος κατὰ στέγας
283 κλαίω , τέτηκα , κἀπικωκύω πατρὸς
284 τὴν δυστάλαιναν δαῖτ’ ἐπωνομασμένην
285 αὐτὴ πρὸς αὑτήν . οὐδὲ γὰρ κλαῦσαι πάρα
286 τοσόνδ’ ὅσον μοι θυμὸς ἡδονὴν φέρει .
287 αὕτη γὰρ ἡ λόγοισι γενναία γυνὴ
288 φωνοῦσα τοιάδ’ ἐξονειδίζει κακά ·
289 ὦ δύσθεον μίσημα , σοὶ μόνῃ πατὴρ
290 τέθνηκεν ; ἄλλος δ’ οὔτις ἐν πένθει βροτῶν ;
291 κακῶς ὄλοιο , μηδέ σ’ ἐκ γόων ποτὲ
292 τῶν νῦν ἀπαλλάξειαν οἱ κάτω θεοί .
293 τάδ’ ἐξυβρίζει · πλὴν ὅταν κλύῃ τινὸς
294 ἥξοντ’ Ὀρέστην · τηνικαῦτα δ’ ἐμμανὴς
295 βοᾷ παραστᾶσ’ · οὐ σύ μοι τῶνδ’ αἰτία ;
296 οὐ σὸν τόδ’ ἐστὶ τοὔργον , ἥτις ἐκ χερῶν
297 κλέψασ’ Ὀρέστην τῶν ἐμῶν ὑπεξέθου ;
298 ἀλλ’ ἴσθι τοι τίσουσά γ’ ἀξίαν δίκην .
299 τοιαῦθ’ ὑλακτεῖ , σὺν δ’ ἐποτρύνει πέλας
300 ὁ κλεινὸς αὐτῇ ταὐτὰ νυμφίος παρών ,
301 ὁ πάντ’ ἄναλκις οὗτος , ἡ πᾶσα βλάβη ,
302 ὁ σὺν γυναιξὶ τὰς μάχας ποιούμενος .
303 ἐγὼ δ’ Ὀρέστην τῶνδε προσμένουσ’ ἀεὶ
304 παυστῆρ’ ἐφήξειν ἡ τάλαιν’ ἀπόλλυμαι .
305 μέλλων γὰρ ἀεὶ δρᾶν τι τὰς οὔσας τέ μου
306 καὶ τὰς ἀπούσας ἐλπίδας διέφθορεν .
307 ἐν οὖν τοιούτοις οὔτε σωφρονεῖν , φίλαι ,
308 οὔτ’ εὐσεβεῖν πάρεστιν · ἀλλ’ ἔν τοι κακοῖς
309 πολλή ’στ’ ἀνάγκη κἀπιτηδεύειν κακά .